Boston pakt de NBA-titel 2008
Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl
Gepost op: 20-06-2008.
Lakers vs. Celtics: de match-up waar de NBA en de wereld van droomden
De twee legendarische opponenten uit het verleden troffen elkaar weer eens in de NBA-finals, voor de 11e keer, na een pauze van 21 jaar. Ongeveer net zolang als wij Nederlanders wachten op een titel van ons nationale voetbalelftal. Dit verhaal begint echter al vier jaar eerder, namelijk in 2004. Guard Ray Allen van Boston deed vier jaar geleden namelijk een paar opmerkelijke uitspraken over de meest markante man bij de tegenstander: Kobe Bryant. Bryant won met Shaquille O’Neal titels voor de Los Angeles Lakers. Uiteindelijk wilde hij het team voor zichzelf, waarna Shaq vertrok naar Miami om daar een kampioenschap te behalen. Niet verstandig van Bryant, vond Allen. Hij voorspelde toen al dat Bryant zou gaan zeuren bij het management om een wissel naar een ander team of versterkingen bij de Lakers (terwijl hij zelf een hoeksteen van het succes in L.A. wegjaagt).
Voorafgaande aan dit seizoen barstte inderdaad de bom. Bryant beledigde jong talent Bynum op de radio en wilde riskante, geblesseerde ex-sterren binnenhalen of zelf vertrekken. Door zijn hoge contractwaarde zou elk team dat hem op zou nemen tegelijkertijd al het eigen talent terug moeten sturen richting L.A. Ook niet zo’n goede optie dus. Bryant bood zijn excuses aan Bynum aan, toonde zich een teamspeler en liet anderen beter spelen. Een opvallende verbetering. Als klap op de vuurpijl kregen de Lakers een prachtig cadeau van de Memphis Grizzlies: Spaans international Pau Gasol voor een paar opgewarmde lijken en een fanpakket. Memphis wilde van dure contracten af, omdat het team mogelijk verkocht wordt. De Lakers waren gelukkig genoeg hem te mogen overnemen. Toch relatief onverwacht (weinig ervaring als team, maar goed spel) haalden ze de finale. En Bryant is de opmerkingen van Allen nog niet vergeten. Deels omdat hij weet dat Allen gelijk had/heeft. Hij wil inderdaad laten zien dat hij beter is ZONDER Shaq.
Kennismaking met de teams
Mede door het EK zullen weinig Nederlanders het verloop van deze playoff-race hebben meegekregen. De serie wedstrijden tussen de Lakers en Celtics verliepen de eerste drie wedstrijden min of meer zoals verwacht kan worden in dit playoff-format. Beide teams wonnen hun thuiswedstrijden. Toch hadden de Los Angeles Lakers beduidend meer moeite gehad om aan te haken in Boston en hun eerste thuiswedstrijd naar hun hand te zetten. De Celtics wonnen hun de eerste twee thuiswedstrijden vrij gemakkelijk in de nieuwe Boston Garden. Hun overwicht in gewicht, kracht en NBA-ervaring gaf de doorslag. De Lakers deden wat ze moesten doen in het Staples Center, in L.A.
Piepjonge spelverdeler Rajon Rondo speelde als een volwassen en ervaren kerel (ondanks het feit dat hij en vele teamgenoten nooit eerder in een Finals-serie uitkwamen). Ray Allen leek oud in voorgaande rondes, maar vond zijn jumper terug en kreeg een beter passende rol in de aanval tegen L.A. Garnett bleef zijn status als beste rebounder van het veld waar maken. Paul Pierce werd in de play-offs de speler die de bal kreeg als er gescoord moest worden aan het einde van de wedstrijd. De zogenaamde go-to-guy van de Celtics moest het scorekanon Kobe Bryant in toom houden en dan ook zelf nog eens scorend druk zetten op de verdediging van de Lakers. En dat voor een speler die opgroeide middenin een moeilijke wijk in L.A., terwijl hij net als iedereen om hem heen de Celtics haatte. Nu speelt hij al heel zijn carrière voor ze. Maar nog nooit had hij zoveel hulp. De Celtics trokken dit seizoen Garnett, Allen, P.J. Brown en James Posey aan en allen voldoen aan de vooraf geschapen verwachtingen.
De overwegend blanke doordouwer-geschiedenis van de Celtics spreekt naast Pierce maar weinig zwarte Amerikanen aan. Bill Russell is samen met Larry Bird de meest markante Celtic (naast nog een heel leger aan Hall-of-Fame-Celtics). De lange, zwarte center, die o.a. het shotblock tot kunst verhief zette een standaard neer als het gaat om verdediging in basketball. Geen show-dunker dus. De illustere Larry Bird, de andere grote naam uit het verleden staat ook bekend om zijn goede beheersing van de fundamentals van het spel. Deze über-witte tovenaar, uit Hoosier-country: het conservatieve en ‘provinciale’ Indiana, is de meest bekende Celtic. De meest invloedrijke Celtic aller tijden is zonder twijfel de legendarische coach en latere general-manager Arnold ‘Red’ Auerbach. Hij overleed in 2006. Auerbach wist met de Celtics 9 titels te behalen. De huidige coach van de Lakers, Phil Jackson heeft er ook 9 gewonnen. Bij winst in de finale van dit jaar zou Phil dus uitlopen op Red. Phil’s Lakers zijn de tegenpool van het team uit Boston. Ze spelen vooral op de aanval, in een passing-game, waarbij iedereen tot scoren komt (alleen Kobe ‘iets’ meer dan de rest). Precies het spel waarmee de Lakers van oudsher geassocieerd worden (Kareem Abdul-Jabbar, Magic Johnson, Elgin Baylor, Shaquille O’Neal). Dit in tegenstelling tot het verdedigende spel van de Celtics, met een duidelijke concentratie op scores door de ‘Big Three’ (Pierce, Garnett en Allen).
De NBA-finals 2008: wedstrijden 1 tot en met 3, memorabele momenten:
In wedstrijd 1 zakt Pierce door zijn knie en verlaat het veld met een gelijke stand op het bord in het belangrijke derde kwart. Als een ware Rocky Balboa doet hij een moment van Larry Bird herleven, door op dezelfde wijze in het heetst van de strijd terug te keren. Onder begeleiding van een hels kabaal en staande ovaties vanaf de tribune betreedt hij het veld. In de volgende aanvallen heeft hij fysiek moeite aan te haken. Hij zoekt daarom de driepuntlijn op aan de rechterkant van het veld, ver weg van de basket. Zijn teamgenoten weten de bal te stelen en in plaats van zo snel mogelijk het bord op te zoeken voor een snelle score, vinden ze Pierce voor drie punten. En niet 1 keer. Pierce besliste Game 1. In wedstrijd 2 dartelde hij weer gemakkelijk ogend over het veld en kreeg hulp van de onbekende Leon Powe in de aanval (6 op 7 schot in Game 2 in 14 minuten speeltijd). Pierce droeg Boston als go-to-guy in scores in de eerste twee wedstrijden. In wedstrijd 3 in L.A. viel hij stil. Allen scoorde nog wel en Garnett deed zijn werk onder de borden.
Kobe Bryant was elke wedstrijd topscorer voor de Lakers en stelde een voorbeeld door zijn defensieve werk. Dit voorbeeld werd echter niet onvoorwaardelijk gevolgd door zijn teamgenoten. Vaak omdat ze (nog) niet beter kunnen. Omdat ze nog geen heel seizoen in deze samenstelling hebben kunnen spelen. Grootste verzachtende omstandigheid: de Lakers hadden een groot deel van het reguliere seizoen de beschikking over de jonge Andrew Bynum, de center van 7 voet 1, die een beest is onder het bord. Bynum raakte geblesseerd en wordt gemist in de verdediging, om zijn shot-blocks en rebounds. Maar ook als massieve eikenhouten gigant in het midden van het veld, als angstgegner. Bij Boston speelt daar Kendrick Perkins, die op onopvallende wijze nuttig werk verricht. Maar dat is geen vergelijking met Bynum, die normaal gezien 20 punten en 10 rebounds kan laten aantekenen. Met name de intimiderende factor in het midden werd in de Finals gemist. Toch wisten de Lakers hun eerste thuiswedstrijd (Game 3) te winnen. Met name door de ontbrekende scores van Paul Pierce en de 36 punten van Bryant.
Wedstrijd 4 @ Staples Center, Los Angeles (California)
In wedstrijd 4 deed het ontbreken van Andrew Bynum zich het meest voelen. De Lakers moesten deze wedstrijd winnen om de stand in de series op 2-2 te brengen. De Lakers pakten een mooie voorsprong in de eerste helft van 24 punten, door schoten van afstand door de guards en door scores van Gasol en vooral Lamar Odom. Deze laatste scoorde uit zijn eerste zes schoten. Hij scoorde van afstand, met lay-ups uit drives naar de basket en dunkte een keer onwaarschijnlijk hard uit een slimme pass van Gasol. Gasol zelf werd ook goed gevoed met assists voor simpele scores rond het bord.
In het derde kwart van de wedstrijd zorgde Boston voor een 21 tegen 3 tussenspurt. Deze spurt werd mogelijk gemaakt door een bloedzuigende verdediging en scores van het hele team. Van Posey zijn driepunters, tot Ray Allen en Paul Pierce’s drives naar de basket, Garnett en Perkins met korte (hoek)schoten en zelfs de oude P.J. Brown scoorde met post-ups en een denderende dunk. De meeste van deze Celtics scoorden vanuit een positie waar normaliter de ontbrekende Bynum ze zou hebben staan op te wachten. Bryant en Pierce wisten het elkaar moeilijk te maken om de basket te bereiken en een goede positie voor een score in te nemen. Maar was Pierce voorbij Bryant, dan werd hem –net als Allen- geen strobreed meer in de weggelegd. Waar bleven Gasol en Odom met de nodige shotblocks? Boston pakte zo een kleine voorsprong van drie punten in de laatste minuten. De Lakers konden ze niet voldoende van het bord weghouden. Allen kreeg ruimbaan naar de basket na een simpele cross-over. Pierce en Posey schoten nog eens raak. De dreiging van Bryant alleen in deze fase bleek niet voldoende voor een tweede thuisoverwinning. Boston ging aan kop met 3 tegen 1 gewonnen wedstrijden. Ze waren nog maar één overwinning verwijderd van de titel.
Wedstrijd 5 @ Staples Center, Los Angeles (California)
De Lakers namen in deze do-or-die-wedstrijd opnieuw een grote voorsprong (19 punten). Net zoals in de vorige wedstrijd wisten de Celtics deze toch weer als sneeuw voor de zon te laten verdwijnen. Pierce scoorde in totaal 38 punten in de wedstrijd. Bryant stelde daar 25 punten tegenover, met een beslissende dunk in de laatste minuut. De sterke wedstrijd van Pierce was niet voldoende om te winnen. De meer dan nuttige Celtics-center Kendrick Perkins kon deze wedstrijd niet spelen door een schouderblessure. Perkins speelt onopvallend, maar door zijn absentie werd duidelijk hoe belangrijk hij is. Gasol en Odom wisten in deze wedstrijd eenvoudig de controle te nemen over de borden. Ze pakten rebounds in de verdediging en scoorden inside, dicht bij het bord, in de aanval. Celtics-starters Rondo en Powe mochten al snel de bank opzoeken. Coach Doc Rivers moest iets nieuws verzinnen, maar vervangers Posey en Brown brachten te weinig aanvalskracht om te kunnen winnen. Heel even dacht niemand meer aan Bynum. Odom en Gasol waren even het te-lief-labeltje kwijt. De Lakers kwamen terug tot 3-2 in de Finals. Het hele circus verplaatste zich weer richting Boston voor de beslissende wedstrijd(en). Wisten de Lakers wederom te winnen, dan kwam voor beide teams alle druk te liggen op een allesbeslissende ‘game seven’.
Lees het gehele artikel, geschreven door Gerson Heidinga, op TobSport.nl: Celtics verslaan Lakers. Boston pakt de NBA-titel 2008.
