“Wie is de meest irritante sporter aller tijden?”
Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl
Gepost op: 07-07-2009.
In dit artikel:
- De Vuvuzela-award voor de meest irritante sporter
- De meest gehate sport en sporter volgens scholieren en GQ
- De meest irritante voetballer en voetbalclub
- De meest irritante basketballer en basketball-ploeg
- De meest irritante honkballer en honkbalteam
- De meest gehate schaker ooit
- De meest gehate schaatsster
Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl
Een grote groep mensen op deze aardbol heeft een hekel aan sport. Ze moeten niets hebben van supportersgedrag, het kijken naar zinloos ‘vermaak’ en de ‘verderfelijke’ effecten van sport op de maatschappij. Het is hun goed recht.
Een ambassadeur van de sporthaters is bioloog Midas Dekkers. In zijn boek “Lichamelijke opvoeding” uit 2006 benadrukt hij de zinloosheid van sport: “Sport is van een grote vergeefsheid. Hoe je ook traint, hoe vaak je ook haltert of voetbalt, je kinderen worden even hulpeloos geboren als jijzelf indertijd.”
Maar ook onder sportliefhebbers bevinden zich haters. Elke sportliefhebber stelt zich in meer of mindere mate wel eens op als criticus. In dat licht is de term ‘haat’ natuurlijk een extreem begrip. De meeste sportliefhebbers irriteren zich slechts aan bepaalde sporters. Soms vanwege beargumenteerde stellingen, soms enkel vanwege de uitstraling van een sporter in de media. Er is echter een kleine groep fanatici, waarbij het predikaat ‘haat’ zeker van toepassing is. We kennen allemaal de verhalen van sporters die fans teleurstelden en hun fouten of pech in het spel moesten bekopen met hun leven. Denk aan Zuid-Amerikaanse toestanden. Keepers die moeten duiken voor kogels, in plaats van goed ingeschoten ballen in de hoek.
TobSport zocht voor u uit wie de meest gehate sporters zijn in diverse takken van sport. Uit respect voor de sporter in het algemeen en de offers die hij moet brengen om aan de top te komen en bekendheid te genereren (pas dan kan de haat immers wortelen), spreken we in het vervolg van dit artikel liever over ‘irritatie’ richting bepaalde sporters. Want in de meeste gevallen hebben ze ons persoonlijk niets aangedaan.
“Het is maar sport”, zou Midas Dekkers vast gezegd hebben.
Ons overzicht van irritante sporters wordt besloten met de virtuele uitreiking van een heuse hoofdprijs. Een prijs voor de meest irritante sporter aller tijden.
De prijs zal vanaf heden bekend staan als Tobsport’s
Vuvuzela-award
Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl
Tijdens het voetbaltoernooi om de Confederations Cup in Zuid-Afrika werden bezoekers een kijkers ruim getrakteerd op het geluid van de Vuvuzela. Het instrument produceert een geluid als dat van dertig supertankers, die tegelijkertijd hun scheepshoorn af laten gaan, terwijl ze de haven binnenlopen. Of het geluid van een kolonie killer-bijen, die terwijl ze om je heencirkelen, je ter plekke tot het bot afkluiven met hun fijne kaakjes.
Het geluid is echter afkomstig uit een lange toeter “uit landen uit het Zuiden van Afrika, die een enkele toon kan produceren, met een geluidssterkte van ca. 130 decibel” (Wikipedia).
Prijs uzelf gelukkig: twee Nederlandse bedrijven vechten al om de rechten om het helse tuig te mogen importeren in ons land, waar gadgets gericht op het irriteren van landgenoten traditioneel gezien op een grote mate van populariteit kunnen rekenen.
Het effect van de Vuvuzela is vooral desastreus voor de televisiekijker. In de stadions zelf is het geluid gek genoeg nog enigszins te pruimen. De Vuvuzela-award voor de meest irritante sporter werkt op dezelfde manier. Het is voornamelijk gebaseerd op irritatie op afstand: de sporters die in dit artikel aan bod komen kunnen in de privé-sfeer prima te pruimen zijn. Ze riepen irritatie op door hun gedrag op het sportveld of in de publieke sfeer daarbuiten. Dat topsporters niet altijd de leukste mensen lijken te zijn is ook niet zo gek: een bepaalde mate van egoïsme en een over-mijn-lijk-mentaliteit is bijvoorbeeld nodig om de top te bereiken.
Terwijl we de meest irritante sporters in ogenschouw nemen valt op dat veel impopulaire sporters tegelijkertijd bij een andere groep sportliefhebbers juist erg populair zijn. Toch valt ook dit fenomeen vrij simpel te verklaren: de meest opvallende sporters vragen de meeste aandacht en roepen de meest felle waarderingen op door sportfans. Zowel positief als negatief. De meest irritante sporter in een bepaalde sport kan bijvoorbeeld tegelijkertijd ook juist het grootste aantal fans achter zich hebben, met de grootste fanclub en de hoogste persoonlijke sponsorverdiensten.
Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl
De meest irritante voetballers
In Nederland zijn spelers als Anthony Lurling, Rachid Bouahouzan en Luis Suarez bijzonder impopulair bij rivaliserende fans. Lurling wordt gezien als een ‘maatennaaier’, na enkele akkefietjes met het spelen van toneel. Bouahouzan trapte collega Niels Kokmeyer invalide en lijkt zich niet als prof te kunnen gedragen. Suarez wordt op handen gedragen in Amsterdam, maar de rest van Nederland ergerde zich lange tijd aan zijn schwalbes. De meest irritante voetballers komen echter volgens de meeste Nederlanders uit buurland Duitsland. Van Rudi Voller tot Oliver Kahn, van Lothar Mattheus tot Stefan Effenberg. Spreekwoordelijk konden we hun bloed wel drinken als we ze zagen spelen en vooral wanneer ze tegen ons speelden.
De Duitsers op hun beurt ergeren zich weer aan een landgenoot van ons bij Bayern Munchen, international Mark van Bommel. In een verkiezing van Bild in 2009 werd Mark door lezers uit een top-10 geselecteerd als de meest irritante voetbalspeler in de Bundesliga. Maik Franz van Karlsruhe was nummer 2 en Oliver Kahn de nummer 3. Bundesliga-collega’s waren iets beter te spreken over Van Bommel. Zij vonden hem de op één na irritantste speler, na Maik Franz. Die laatste wordt door sommige collega’s alleen nog maar aangeduid als “arschloch”, omdat ze vinden dat er bij hem een steekje loszit. Bij beiden lag het vooral aan hun agressie tegen tegenstanders, al wordt Van Bommel nog enig verstand toegedicht. Andere namen in de irritatie-top10 door spelers: Jarolim (schwalbes), Kahn (oren bijten) en Diego (fopduiken).
Van Bommel beseft zich dat hij irritatie opwekt. Hij drukt het cryptisch uit: “Ik ben een polariserend persoon”. Hij werkt zelfs met een sportpsycholoog aan zijn opvliegend gedrag en staat in Duitsland bekend als ‘Käpt’n Rot’. Iwan Tol interviewt Van Bommel en hoort van hem dat hij beseft dat hij meestal ‘iets’ oproept bij mensen. “En dat ‘iets’ is meestal weerstand”, zegt Van Tol. Drie rode kaarten in tien wedstrijden maakten hem tot de ‘Grösste Stinkstiefel’ (meest gehate speler) van de Bundesliga. Uit zijn sessies met de psycholoog concludeerde Van Bommel dat hij bij een achterstand minder vaak moest proberen iets te forceren in de wedstrijd. Hij twijfelt op het moment zelf vaak of hij een bal wel of niet kan halen, maar maakt dan toch de harde overtreding. Hij leest verder geen kranten en maakt zich niet druk om wat anderen van hem vinden als voetballer.
Internationaal gezien roepen de Portugezen Luis Figo en Christiano Ronaldo bij veel mensen nare gevoelens op. Terwijl die laatste ook weer een van de populairste spelers van het moment is, met een grote schare fans. Ook Figo werd gerespecteerd om zijn talent. De Portugezen zijn erg goed in het produceren van irritante spelers naar mijn mening. Zeuren bij de scheidsrechter, je laten vallen bij ieder wissewasje en kaarten aannaaien, het hoort vast bij de vaste oefenstof vanaf de pupillenleeftijd. Denk nog maar eens aan fijne jongens als Rui Costa, Jao Pinto (vs. Van der Sar) en de geïmporteerde Deco. Horden supporters irriteerden zich in het heden en verleden aan spelers van andere nationaliteiten, zoals Paul Gascoigne, Arjen Robben, Filippo Inzaghi, Michael Ballack en Gennaro Gatusso.
Deels is de kritiek cultuurbepaald. Met name spelers uit Zuidelijkere streken hebben hun irritante maniertjes, vinden wij in het Westen van Europa. Vanuit ons land gezien beginnen deze streken al grofweg ten Zuiden van Antwerpen en tot aan de Oostenrijkse bergtoppen. In Zuidelijkere streken worden onze talenten op hun beurt in sommige gevallen weer met de nek aangekeken, omdat ze niet mee willen doen aan het beoogde plaatje van het sterrendom. Ze kopen geen mooie auto, hebben een logge, onooglijke vrouw uit het land van herkomst en eten bijvoorbeeld speciaal overgevlogen Aldi-aardappels. Sporters worden daar gemakkelijker geaccepteerd als ze zich gedragen als een Thomas Dekker. In een Italiaanse ploeg rijden, een dikke Porsche kopen, veel geld besteden aan kleding en uiterlijk vertoon en de Italianen dragen je op handen.
Een vriend van me met Italiaanse roots legde het me ooit uit. Italianen willen kunnen blijven dromen. Ze kijken graag naar personen die succes uitstralen en putten daaruit hoop voor hun eigen toekomst. Een principe dat overigens doet denken aan ‘The American Dream’ in een westerse cultuur. Ook in het land over de grote plas wordt een zekere mate van arrogantie bij sporters zeker gewaardeerd.
Mede door zijn enorme media-exposure vermoedt TobSport sterk, dat in het voetbal de Portugese Ronaldo het meeste irritatie oproept in de wereld op dit moment. En omdat de aandacht voor het topvoetbal mondiaal nooit groter was dan tegenwoordig, is er een grote kans dat Ronaldo over de grootste absolute aantallen ‘haters’ beschikt in geschiedenis van de voetbalsport. Hulde voor hem.
In schoolplein-taal: hij draagt verwijfde of te-trendy-kleren, heeft een gladde kop met gel en een arrogante uitstraling, blijkt een exorbitant geldbedrag waard te zijn ten tijde van de financiële crisis en iedere man is jaloers op tenminste één zijn diverse ‘riches’ (vrouwen, geld, bezittingen, op het veld een wit shirt mogen dragen in een vol Bernabeu).
Laten we niet vergeten, dat de Vuvuzela-award vooral een prijs is van frustratie. Frustratie, die langzaam aanzwengelt tot een bepaalde mate van haat, mede door een gemeenschappelijk gevoelde en zich versterkende jaloezie en een groeiende aandacht in de media. Ronaldo heeft een vergelijkbaar imago met dat van David Beckham. Beiden kennen hartstochtelijke fans, maar ook het geluid van een fluitconcert. Beiden worden gehaat en tegelijkertijd beneden en aanbeden om hun leven buiten het voetbal. Ronaldo is echter nog jong, kan nog vele extra vijanden maken en is een meer bepalende speler dan de specialist Beckham.
De meest gehate (en geliefde) club is vrijwel zeker Real Madrid. De onlangs betaalde transfersommen voor Ronaldo en Kaka maakten de club er in tijden van financiële crisis bepaald niet populairder op. Zelfs in het Spaanse parlement werden er vragen gesteld. In eigen land roept Ajax al jaren de meeste weerzin op. Naast traditionele vijanden als Feyenoord, Utrecht en Den Haag maakten de Amsterdammers zich de laatste jaren niet populairder in steden als Groningen, Alkmaar en Enschede, door in het geheim te flirten met bepalende spelers en ze vervolgens weg te kopen.
Irritatie richting coaches in het voetbal zullen we in dit artikel maar achterwege laten. Omgaan met irritatie is bij deze beroepsgroep opgenomen in de arbeidsvoorwaarden. De term ‘haat’ is bij coaches soms weer beter op zijn plaats. Denk nog maar eens aan de publieke ‘bashing’ van Dick Advocaat in zijn laatste ‘stint’ als de Nederlandse bondscoach. Gestenigd moest hij worden! Het gaat hier vaak wel om een nogal tijdelijke vorm van haat. Na zijn successen in Rusland vond vrijwel iedereen in de Benelux Advocaat toch weer de beste keuze als bondscoach van het talentvolle Belgische nationale elftal.
Een grote schare aan spelers wordt intens gehaat door supporters door hun affiliatie met rivaliserende clubs. Het lijkt inherent verbonden te zijn aan het voetbalsupporterschap. Deze haat is feller dan de irritatie van de gemiddelde couch-potato aan een onbereikbare Ronaldo. Harde kernen en huisvaders voor televisiesets gieten de haat er met de paplepel in bij het jonge grut. Je speelt voor die club? Dan ben ik automatisch tegen je.
Dergelijke haat is intens, maar lokaal bepaald. Wij zoeken in de Vuvuzela-competitie naar de universele, ongecontroleerde haat van de ‘neutrale toeschouwer’, die oprecht van binnenuit ontstond op basis van welke factor of factoren dan ook. TobSport streeft naar een eerlijke competitie met gelijke kans voor een ieder, waarin niet een oververtegenwoordiging van bijvoorbeeld (oud)-Rangers en Celtic-spelers optreedt. De grootste mate van haat in de sport is namelijk ongetwijfeld gerelateerd aan The Old Firm en het Schotse vechtersbazenkarakter.
