60 jaar profvoetbal, 17 jaar strijd tegen kanker

Door SIEMEN STAMSNIJDER, voor TobSport.nl

Gepost op: 02-08-2009.

Sir Robert William ‘Bobby’ Robson stierf op 31 juni 2009 op 76-jarige leeftijd. Hij won prijzen met clubs in Engeland, Nederland, Spanje en Portugal. Van 1982 tot en met 1990 coachte hij het Engelse nationale elftal, met als beste resultaat: de halve finales van het WK 1990 in Italië. Daar verloren de Engelsen de penaltyserie tegen de Duitsers die later wereldkampioen zouden worden. Zelf kwam hij 20 keer uit voor de “Three Lions” en scoorde 4 keer. Als coach zette hij de club Ipswitch op de Europese voetbalkaart door de UEFA-cup te winnen en in eigen land de FA-cup te winnen.

Meer over Bobby Robson, begeleid door beelden van een BBC-interview met Robson door Gay Lineker bekijkt u op de Nederlandse sportsite TobSport.nl

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 01-08-2009.

In dit artikel:

· Eerherstel voor de voetbalanalyticus Jan Mulder

· Mulder vreet Van Hanegem en Derksen op: Schaf buitenspel af!

· Een inconsequente FIFA houdt verbeteringen in het voetbal liever tegen

· Ex-hockeybondscoach Oltmans komt met valide argumenten

· Steun de Belgische ingenieur Antoon Soetens!

Lees het hele artikel, met de mening  van Mulder over  buitenspel,  de inconsequente  FIFA,  Roelant Oltmans e n het offside-system van Antoon Soetens, op de sportsite TobSport.nl.

Op 27 april 2008 zat Jan Mulder bij Wilfred Genee aan tafel in het tv-programma Voetbal Insite van RTL (de voorganger van het huidige Voetbal International). Vaste onderdelen van het interieur dat seizoen, Willem van Hanegem en Johan Derksen, waren ook aanwezig. Mulder schiet nog wel eens door wanneer hij op televisie gevraagd wordt om zijn mening te geven over de stand van zaken in het voetbal. Bijvoorbeeld toen hij op clownesque wijze pleitte voor het stenigen van toenmalig bondscoach Dick Advocaat, vanwege zijn defensieve spelopvatting. Ongewild werd hij na zijn uitspraken zelfs even tot hoofdrolspeler gemaakt in het door MP J.P. Balkenende geïnstigeerde normen-en-waarden-debat.

Dit soort uitspattingen heeft ervoor gezorgd, dat Jan niet altijd meer serieus genomen wordt als analist. Een groot deel van zijn populariteit heeft hij te danken aan zijn optredens in de programma’s van Barend en Van Dorp, waar voetbal aan tafel slechts een belangrijke bijzaak was. Het entertainment-karakter van de BVD-programma’s en het gemêleerde gezelschap aan tafel zorgde ervoor dat we meestal een Mulder voorgeschoteld kregen, die grossierde in onrealistische, maar vermakelijke stellingen en meningen over het voetbal. Neem nog een wijntje, Jan. Sportweek plaatste Mulder onlangs op 3 in de top 5 van meest irritante voetbalanalytici, voorgegaan door René van der Gijp (1) en Ronald Waterreus (2) en gevolgd door Hans Kraay jr. (4) en Winston Bogarde (5).

Dat Jan wel degelijk serieus nadenkt over het voetbal en een innovatieve, maar realistische visie heeft, waarin hij naar verbeteringen streeft, blijkt uit andere tv-optredens en zijn geschreven werk. Bijvoorbeeld in zijn boek ‘Villa BVD’. Lees het TobSport-artikel, met een referentie naar dit boek, over het toepassen van wetenschap en techniek in de sport: “Jan Mulder over de strafschop”. De passage is opgenomen als een voorbeeld van het dogmatische denken van een deel van de voetballerij aan te tonen: trainers die het trainen op het nemen van strafschoppen nog steeds onzinnig vinden. Mulder maakt korte metten met hen: natuurlijk is er goed op de strafschop te trainen en bovendien is het nog nuttig ook.

TobSport is van mening dat de ‘oude’ Mulder zich nog altijd ‘de moeder aller deskundigen’ of ‘de Moses onder de Nederlandse voetbalanalytici’ mag blijven noemen. Jan weet zijn mening leuk te verpakken en is als het moet serieus. Hij durft gesloten deuren in te trappen en is als hij in vorm is een goede debater, die zelfs kan luisteren (!). Wanneer u moeite heeft de schrijver Mulder serieus te nemen, zoek dan naar beelden en commentaar over zijn Anderlecht-periode. De jongste generatie is opgegroeid met het beeld van Mulder als tv-clown, maar Jan was in zijn Belgische periode een ware wereldtopper bij een bepalende club in het voetbal.

Jongeren kennen Jan alleen zoals hij treffend werd neergezet als een ‘typetje’, door Erik van Muiswinkel. Voor altijd zuchtend en steunend en zwaar leunend op het houtwerk van de gezellige tafel van Frits en Henk. Met een gezicht vol rimpels en veel tegenzin er een mening uitpersend. Of juist vol vuur bij het verdedigen van de zoveelste overtrokken stelling. Wanneer dezelfde jongeren vervolgens geconfronteerd worden met beelden van Mulder uit het verleden treedt er een ware cultuurshock op. Een interview: Mulder met zorgvuldig gekapt haar doet in Polygoon-Nederlands als een ideale schoonzoon verslag van een wedstrijd: altijd nuchter en eerlijk en indien nodig met voldoende zelfkritiek. Uit beelden van wedstrijden blijkt dat de Groninger een neusje voor de goal had, een man kon passeren, een goede kop had en bovendien een fit en stevig lichaam.

Onlangs zond de Belgische zender Canvas een documentaire uit over Mulder bij Anderlecht, gemaakt door Gert Vermeir, Jan Antonissen en Joeri Weyn (“De Brusselse Jaren”). Mulder zorgde bij de Belgische club voor een verdere professionalisering van het beleid op het veld en daarbuiten. Ook zijn voetbalgogme, prestatiedrang en inzicht worden in België nog altijd hoog aangeslagen. Men denkt er nog vaak met plezier terug aan onze Jan. Hij was niets minder dan een echte superspits, passend in het rijtje Van Basten-Bergkamp-Van Nistelrooij, zeggen zijn legendarische Belgische ploeggenoten en tegenstanders van weleer. Toch kon Mulder ook in het veld zich soms als een verongelijkt kind gedragen. Dan zou hij niet in de basis staan en dan hoefde het allemaal ook even niet meer. Boos beende hij weg van het trainingsveld. Een aai over zijn bol en Jan was weer terug.

Ook wij ‘Ollanders zouden Mulder weer iets vaker serieus moeten nemen. De tijd nemen om door de kwinkslagen van de Winschoter heen te kijken. Even weer die aai over de bol bij Jan: “Ja, jongen. We horen je wel. En we houden van je. Maar houd nu maar weer even je klep, tot je weer iets zinnigs te zeggen hebt.” Achter de charade en alle gekkigheid beschikt Mulder namelijk nog altijd over een vrije voetbalvisie, vol bewondering voor de schoonheid van de sport. En daarbij ontgaat hem geen detail. Net als in zijn tijd als speler, toen de kousen en het tenue van Anderlecht bijvoorbeeld precies naar zijn wensen moesten, zijn. Anders ging Jan op zijn strepen staan en werden er alsnog nieuwe tenues gemaakt. Of denk aan Jan’s zeer getailleerde wensenlijst op basis waarvan zijn vader zijn custom-made kicksen vervaardigde.

Lees het hele artikel, met de mening  van Mulder over  buitenspel,  de inconsequente  FIFA,  Roelant Oltmans e n het offside-system van Antoon Soetens, op de sportsite TobSport.nl.

Door SIEMEN STAMSNIJDER, voor TobSport.nl

Gepost op: 26-07-2009.

“De Schleckjes gaan vanaf nu na de gehaktballetjes van ma elke avond nog eens een half uurtje extra trainen, zodat zij onder de tactische leiding van Bjarne Riis kunnen proberen één van hen onsterfelijk te maken en de andere voor altijd te vervullen van verborgen gevoelens van afgunst. Als het ze lukt, dan zullen de gehaktballetjes bij ma aan tafel nooit meer zo lekker smaken als voorheen. Een ijzige sfeer zal neerdalen over de kerstdiners van alle volgende jaren. Andy kreeg als Benjamin vroeger natuurlijk ook altijd al de grootste Teddybeer…”

Lees het hele artikel op de Nederlandse sportsite TobSport.nl!!

De Tour de France 2009 was lange tijd geen pretje om te bekijken als je wieg toevallig in het land van Joop Zoetemelk, Gerrie Knetemann en Erik Breukink heeft gestaan. Want prestaties van landgenoten vielen dit jaar bijna niet op, of je moet het geploeter van Kenny van Hummel achter het peloton en de bus aan, terwijl hij de bezemwagen voorbleef, als hoogtepunt beschouwen.

Prestaties leverde hij wel, de heer Van Hummel, die dapper doorvocht tegen zichzelf en de tijd totdat hij uiteindelijk met een smak op het wegdek zou belanden. Einde Tour en geen kans meer op een mooie klassering op de Champs Elysees. Op dat moment was leider in het klassement Contador in tijd gerekend eigenlijk al een etappe verder. Van Hummel wist zich twee keer goed te mengen in de sprint, maar ondervond als alle anderen, dat de sterke Columbia-trein de beste afmaker in de gelederen had (Cavendish won 6 sprints, beste etappe-klassering Van Hummel: 7de).

lancearmstrongRT – agreed!! @Fumybeppu: I have big respect for Kenny van Hummel. He is Super Man! about 20 hours ago from Twitter. You can’t kill Kenny! Opvallen deed hij ook, Kenny van Hummel. Hij werd steeds al vroeg gelost, fietste hele etappes in zijn eentje, stond stijf laatste in het klassement, maar werd bewonderd om zijn moed en doorzettingsvermogen door de hele wereld. Lance Armstrong twitterde dat hij “Superman” was en dat hij groot respect had voor Kenny en tot aan de NY Times (“For One Sprinter, Finishing Last Sure Beats Not Finishing At All”) besteedden internationale media aandacht aan onze nationale Tour-knuffelbeer. Bijna was Kenny op een lastig punt afgestapt, maar de belofte van zijn teamleider op een Big Mac na afloop gaf hem nieuwe krachten. Het begrip van de rode-lantaarndrager-van-het-peloton werd nog nooit zo veel belicht als toen onze Kenny invulling aan de eerbiedwaardige functie gaf. Tenminste, niet meer sinds de jaren ’80, toen de lucratieve laatste plaats kunstmatig geëlimineerd werd na iedere positie. Renners deden namelijk hun best om laatste te worden, vanwege het vooruitzicht op mooie contracten voor criteria na de Tour. Renners verstopten zich zelfs in maïsvelden om maar laatste te worden. Maar niet Kenny. Kenny dacht aan zijn overleden oma toen hij alleen de bergen beklom en knalde van het scherm toen hij zijn menselijkheid en vooral ook vermoeidheid liet zien in de interviews na de etappes. Interviews met Rabo-renners waren beduidend minder in trek. Of het moest over kogeltjes uit gevaarlijke speelgoedpistooltjes gaan of valpartijen. En toen ineens, tijdens de allesbepalende klim op de Mont Ventoux wist Raborenner Garate nog een mooie overwinning in de wacht te slepen. Lance toonde zich de meester van de mindgames Lance Armstrong had ondertussen alles in de gaten. Die gekke Nederlander die steeds als laatste finishte, terwijl de rest van het peloton alweer aan de pasta zat in het hotel. De Schleckjes hield hij constant in de gaten en hij moest uiteindelijk zijn meerdere erkennen in Andy. Maar ook Bradley Wiggins, de Tour-revelatie, voelde een groot deel van de ronde de hijgende adem van de Amerikaan in zijn nek. En dan waren er nog de Duitser Martin en Australische Duitser Haussler. Armstrong hield ook team Garmin goed in de gaten, toen die zijn vriend Hincapie dwars zaten in zijn kans om even in het Geel te kunnen rijden. Armstrong hield ook zijn teamchef Johan Bruyneel goed in de gaten, omdat dat de enige man is aan wie Armstrong zijn kunsten ter beschikking stelt. De enige persoon, die Armstrong niet altijd in de gaten heeft gehad, was zijn ploeggenoot Alberto Contador. El Pistolero had het zwaar in de mentale strijd met de Amerikaan, maar trok zich uiteindelijk niets van hem aan. Armstrong moest ook Schleck voor zich laten in het algemeen klassement, maar stond toch maar mooi weer op het podium. Voor de achtste keer, op 37-jarige leeftijd.

Lees het hele artikel op de Nederlandse sportsite TobSport.nl!!

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 24-07-2009.

In dit artikel:

Een overzicht van de Basketball-soap om de Nederlandse titel, met…

· Een softdruggebruiker, die in het veld onvoldoende wist te overtuigen,

· Een club-official, die zichzelf compleet belachelijk maakt, en…

· Een overkoepelende sportbond, die niet weet hoe de posterijen werken.

Lees het hele artikel op de sportsite TobSport.nl

Bijna twee maanden geleden won de Amsterdamse Eredivisie-basketbalploeg EclipseJet MyGuide de laatste en beslissende wedstrijd uit de best-of-seven-serie in de play-offs tegen EiffelTowers Den Bosch in de finale om de Nederlandse basketbaltitel voor het seizoen 2008-2009. De Amsterdammers hadden de competitie als winnaar afgesloten, met een voorsprong van 14 punten op nummer 2 Den Bosch.

Nadat Amsterdam Leiden en Bergen op Zoom had verslagen in de play-offs stuitte men weer op Den Bosch. Den Bosch gaf meer dan goed partij en hield de serie spannend tot aan een 3-3 gelijke stand aan gewonnen wedstrijden. Amsterdam gaf in de laatste wedstrijd nog wat extra gas en won de playoff-serie, ondanks dat het de belangrijke krachten Orien Greene, Tamien Trent en Victor Thomas moest missen wegens blessures en schorsingen.

Het seizoen ervoor waren de Amsterdammers ook al kampioen van Nederland geworden.

Waar blijft die beker?

De Amsterdamse formatie is echter nog niet officieel tot kampioen van Nederland uitgeroepen van het afgelopen seizoen. Twee maanden na de laatste score in het veld worstelt de tucht- en geschillencommissie van de Nederlandse Basketball Bond (NBB) nog steeds met een dopinggeval. En daarom riep de bond nog geen ploeg tot kampioen uit en is de kampioenschapsbeker nog altijd niet aangekomen in Amsterdam. Dit terwijl het nieuwe seizoen al op het punt van beginnen staat.

De voortkabbelende situatie werpt, samen met de financiële zorgen van de hoofdsponsors, een smet op een succesvol seizoen voor Amsterdam.

Zie ook: “Kredietcrisis in de topsportwereld” op deze site.

Aan het begin van het seizoen werden de Amerikanen CC Harrison en Orien Greene toegevoegd aan het kampioensteam van het jaar ervoor. Harrison bleek een onverzettelijke rots in de branding, die op consistente wijze prestaties leverde. Greene, die onder contract stond bij de Boston Celtics uit de NBA was veel wisselvalliger. Hij wisselde geniale wedstrijden af met zeer middelmatige partijen. Desondanks wist Amsterdam de kwartfinales van het EuroChallenge-toernooi te halen, de Haarlem Basketball Week te winnen en wist de ploeg de officieuze kampioen van Nederland te worden.

Door SIDNEY ALWART, voor TobSport.nl

Gepost op: 14-07-2009.

“Niets kan een dag maken als een roodverbrande, blèrende gup uit 020.”

De auteur.

Lees het hele artikel op de Nederlandse sportsite TobSport.nl

Wees gewaarschuwd!

Als u zich deze zomer nog op één van de Spaanse stranden gaat begeven, wees dan gewaarschuwd.

Kijk uit voor een mannetje met een klein postuur en een grote bek. Een mannetje, getooid in badslippers, zwembroek en het rood-witte Feyenoord-thuisshirt van 2009-2010, met een handdoek over de schouder. Een mannetje, dat zich sloffend voortbeweegt door het zand, met hangende schouders, een chagrijnig gezicht en een uiterst prikkelbaar humeur.

Dat vanwege de vele vriendelijk bedoelde steunbetuigingen aan het adres van mijn club, die ik naar mijn hoofd geslingerd krijg. Harries met bierbuiken en Belinda’s met hangtieten, die Schubbekutterveen, Hollanda tijdelijk verruild hebben voor de Spaanse Costa, kijken onterecht zelfverzekerd en met een primitieve, nationale verbroederingsdrang naar mijn kleuren.

In stemmen met verschrikkelijke accenten krassen ze me toe, terwijl de oogopslag van hun glimlach tenminste een gedeeltelijk disfunctioneren vanwege diverse geestelijke handicaps suggereert:

“Jullie gaan vast niet degraderen hoor, dit jaar…”

“Mario geeft zulke leuke nabeschouwingen. Zelfs na de zoveelste verliespartij.”

“Gelukkig is het maar een spelletje, hè?”

“Bak Ellende zei het al: Na het zuur komt het zoet!”

Ja, ja, ja, ja. Lul maar. Lul maar raak, voor een knaak (slof, slof).

Kut-Nederlanders in Spanje. Overal waar ik kijk (“Is het nog ver, grote Smurf?”).

Gedurende de slopende zoektocht door het zand, naar een geschikt plekje op het strand, naar de zin van mevrouw-Oberführer-de-vriendin, laat ik me alle opmerkingen welgevallen. Ternauwernood. Als een volleerd spiritueel evenwichtige ninja slik ik mijn trots in en zo glijdt alles van me af.

Onze tijd komt wel weer. Ik doe of m’n neus bloed. Suggereer Oost-Indische doofheid. Zelfs ruige gasten met drie Andreaskruizen op de arm getatoeëerd die ik passeer, zijn niet als andere jaren vijandig, maar kijken me aan met een blik vol medelijden: ach gossie…

Ik verniel je kasteel en het mag van Feyenoord!

Maar goed, ik schrijf dit stukje niet zodat ook u medelijden met mij krijgt als Feyenoorder. Nee, dit stukje is een waarschuwing. Mocht u een toegewijde zandkastelenbouwer zijn op het strand aan een van de Spaanse Costa’s deze bouwvak, bedenk u dan twee keer voordat u al die moeite in uw project stopt.

Of maak snel een foto als het u toch lukt een kasteel te bouwen. Als ik u namelijk in de smiezen krijg, is het over met de pret.

Mijn missie voor deze zomer is om zoveel mogelijk zandkastelen te gaan vernietigen, waarbij ik me niet laat remmen door leeftijden van bouwers of hun knappe staaltjes bouwkunde. Zelfs uw koter van 3 jaar oud kan aan de beurt komen! Verder hoeven bouwwerken, die in de verste verte op de ArenA ofwel Amsterdam snelkookpan lijken al helemaal niet op mededogen te rekenen.

“Zonde van al je moeite, ik was er zo klaar mee…”

Uw kind dat net nog met zijn Ajax-shirtje op het strand paradeerde kunt u terugvinden in één van de grote zandhopen. Ademend en wel, want wij Rotterdammers zijn geen onmensen. Met groot plezier zal ik mij evenwel in het zweet werken onder de Spaanse zon, door als een dolleman al uw goedbedoelde zandbouwsels omver te schoppen.

Met de passie en het doorzettingsvermogen van een ware havenarbeider. Als een bezetene zal ik doorgaan, ook wanneer alle andere Feyenoord-fans, de onwetende, onopgevoede, domme sloebers, die net als ik de recente beleidsnotitie gedragsregels van de club hebben gelezen, al lang hun hotelkamer of een discotheekje hebben opgezocht.

Aan het einde van de vakantie hoop ik 7 jaar van frustratie bij de club ongedaan gemaakt te hebben. Ik kan dan weer fris en met een positief gevoel een seizoen lang mijn club Feyenoord aanmoedigen. Juichen zal ik, voor Mario Been en Leo Beenhakker en de nieuwe aankopen, voor de jonkies die het zo goed doen en zelfs voor de gesettelde dertigers die te weinig weten te brengen, ondanks hun exorbitante salarissen die de club momenteel lamleggen op weg naar verbetering.

Lees het hele artikel op de Nederlandse sportsite TobSport.nl

Door SIEMEN STAMSNIJDER, voor TobSport.nl

Gepost op: 11-07-2009.

“Hoewel er soms dingen anders gingen dan ik wilde is hij mijn kameraad geworden. We konden enorm met elkaar discussiëren, vulden elkaar geweldig aan. We lieten elkaar nooit zakken, ook niet als we het niet met elkaar eens waren. Van buitenaf kwam er niemand tussen ons. Dat was onze grote kracht.”

Riemer van der Velde over zijn relatie met Foppe de Haan (in NRC Handelsblad, 2009).

Lees het hele artikel, over Foppe’s tijd bij Heerenveen en Jong Oranje op TobSport.nl

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 07-07-2009.

In dit artikel:

• De Vuvuzela-award voor de meest irritante sporter
• De meest gehate sport en sporter volgens scholieren en GQ
• De meest irritante voetballer en voetbalclub
• De meest irritante basketballer en basketball-ploeg
• De meest irritante honkballer en honkbalteam
• De meest gehate schaker ooit
• De meest gehate schaatsster

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl

Een grote groep mensen op deze aardbol heeft een hekel aan sport. Ze moeten niets hebben van supportersgedrag, het kijken naar zinloos ‘vermaak’ en de ‘verderfelijke’ effecten van sport op de maatschappij. Het is hun goed recht.

Een ambassadeur van de sporthaters is bioloog Midas Dekkers. In zijn boek “Lichamelijke opvoeding” uit 2006 benadrukt hij de zinloosheid van sport: “Sport is van een grote vergeefsheid. Hoe je ook traint, hoe vaak je ook haltert of voetbalt, je kinderen worden even hulpeloos geboren als jijzelf indertijd.”

Maar ook onder sportliefhebbers bevinden zich haters. Elke sportliefhebber stelt zich in meer of mindere mate wel eens op als criticus. In dat licht is de term ‘haat’ natuurlijk een extreem begrip. De meeste sportliefhebbers irriteren zich slechts aan bepaalde sporters. Soms vanwege beargumenteerde stellingen, soms enkel vanwege de uitstraling van een sporter in de media. Er is echter een kleine groep fanatici, waarbij het predikaat ‘haat’ zeker van toepassing is. We kennen allemaal de verhalen van sporters die fans teleurstelden en hun fouten of pech in het spel moesten bekopen met hun leven. Denk aan Zuid-Amerikaanse toestanden. Keepers die moeten duiken voor kogels, in plaats van goed ingeschoten ballen in de hoek.

TobSport zocht voor u uit wie de meest gehate sporters zijn in diverse takken van sport. Uit respect voor de sporter in het algemeen en de offers die hij moet brengen om aan de top te komen en bekendheid te genereren (pas dan kan de haat immers wortelen), spreken we in het vervolg van dit artikel liever over ‘irritatie’ richting bepaalde sporters. Want in de meeste gevallen hebben ze ons persoonlijk niets aangedaan.

“Het is maar sport”, zou Midas Dekkers vast gezegd hebben.

Ons overzicht van irritante sporters wordt besloten met de virtuele uitreiking van een heuse hoofdprijs. Een prijs voor de meest irritante sporter aller tijden.

De prijs zal vanaf heden bekend staan als Tobsport’s

Vuvuzela-award

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl

Tijdens het voetbaltoernooi om de Confederations Cup in Zuid-Afrika werden bezoekers een kijkers ruim getrakteerd op het geluid van de Vuvuzela. Het instrument produceert een geluid als dat van dertig supertankers, die tegelijkertijd hun scheepshoorn af laten gaan, terwijl ze de haven binnenlopen. Of het geluid van een kolonie killer-bijen, die terwijl ze om je heencirkelen, je ter plekke tot het bot afkluiven met hun fijne kaakjes.

Het geluid is echter afkomstig uit een lange toeter “uit landen uit het Zuiden van Afrika, die een enkele toon kan produceren, met een geluidssterkte van ca. 130 decibel” (Wikipedia).

Prijs uzelf gelukkig: twee Nederlandse bedrijven vechten al om de rechten om het helse tuig te mogen importeren in ons land, waar gadgets gericht op het irriteren van landgenoten traditioneel gezien op een grote mate van populariteit kunnen rekenen.

Het effect van de Vuvuzela is vooral desastreus voor de televisiekijker. In de stadions zelf is het geluid gek genoeg nog enigszins te pruimen. De Vuvuzela-award voor de meest irritante sporter werkt op dezelfde manier. Het is voornamelijk gebaseerd op irritatie op afstand: de sporters die in dit artikel aan bod komen kunnen in de privé-sfeer prima te pruimen zijn. Ze riepen irritatie op door hun gedrag op het sportveld of in de publieke sfeer daarbuiten. Dat topsporters niet altijd de leukste mensen lijken te zijn is ook niet zo gek: een bepaalde mate van egoïsme en een over-mijn-lijk-mentaliteit is bijvoorbeeld nodig om de top te bereiken.

Terwijl we de meest irritante sporters in ogenschouw nemen valt op dat veel impopulaire sporters tegelijkertijd bij een andere groep sportliefhebbers juist erg populair zijn. Toch valt ook dit fenomeen vrij simpel te verklaren: de meest opvallende sporters vragen de meeste aandacht en roepen de meest felle waarderingen op door sportfans. Zowel positief als negatief. De meest irritante sporter in een bepaalde sport kan bijvoorbeeld tegelijkertijd ook juist het grootste aantal fans achter zich hebben, met de grootste fanclub en de hoogste persoonlijke sponsorverdiensten.

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl

De meest irritante voetballers

In Nederland zijn spelers als Anthony Lurling, Rachid Bouahouzan en Luis Suarez bijzonder impopulair bij rivaliserende fans. Lurling wordt gezien als een ‘maatennaaier’, na enkele akkefietjes met het spelen van toneel. Bouahouzan trapte collega Niels Kokmeyer invalide en lijkt zich niet als prof te kunnen gedragen. Suarez wordt op handen gedragen in Amsterdam, maar de rest van Nederland ergerde zich lange tijd aan zijn schwalbes. De meest irritante voetballers komen echter volgens de meeste Nederlanders uit buurland Duitsland. Van Rudi Voller tot Oliver Kahn, van Lothar Mattheus tot Stefan Effenberg. Spreekwoordelijk konden we hun bloed wel drinken als we ze zagen spelen en vooral wanneer ze tegen ons speelden.

De Duitsers op hun beurt ergeren zich weer aan een landgenoot van ons bij Bayern Munchen, international Mark van Bommel. In een verkiezing van Bild in 2009 werd Mark door lezers uit een top-10 geselecteerd als de meest irritante voetbalspeler in de Bundesliga. Maik Franz van Karlsruhe was nummer 2 en Oliver Kahn de nummer 3. Bundesliga-collega’s waren iets beter te spreken over Van Bommel. Zij vonden hem de op één na irritantste speler, na Maik Franz. Die laatste wordt door sommige collega’s alleen nog maar aangeduid als “arschloch”, omdat ze vinden dat er bij hem een steekje loszit. Bij beiden lag het vooral aan hun agressie tegen tegenstanders, al wordt Van Bommel nog enig verstand toegedicht. Andere namen in de irritatie-top10 door spelers: Jarolim (schwalbes), Kahn (oren bijten) en Diego (fopduiken).

Van Bommel beseft zich dat hij irritatie opwekt. Hij drukt het cryptisch uit: “Ik ben een polariserend persoon”. Hij werkt zelfs met een sportpsycholoog aan zijn opvliegend gedrag en staat in Duitsland bekend als ‘Käpt’n Rot’. Iwan Tol interviewt Van Bommel en hoort van hem dat hij beseft dat hij meestal ‘iets’ oproept bij mensen. “En dat ‘iets’ is meestal weerstand”, zegt Van Tol. Drie rode kaarten in tien wedstrijden maakten hem tot de ‘Grösste Stinkstiefel’ (meest gehate speler) van de Bundesliga. Uit zijn sessies met de psycholoog concludeerde Van Bommel dat hij bij een achterstand minder vaak moest proberen iets te forceren in de wedstrijd. Hij twijfelt op het moment zelf vaak of hij een bal wel of niet kan halen, maar maakt dan toch de harde overtreding. Hij leest verder geen kranten en maakt zich niet druk om wat anderen van hem vinden als voetballer.

Internationaal gezien roepen de Portugezen Luis Figo en Christiano Ronaldo bij veel mensen nare gevoelens op. Terwijl die laatste ook weer een van de populairste spelers van het moment is, met een grote schare fans. Ook Figo werd gerespecteerd om zijn talent. De Portugezen zijn erg goed in het produceren van irritante spelers naar mijn mening. Zeuren bij de scheidsrechter, je laten vallen bij ieder wissewasje en kaarten aannaaien, het hoort vast bij de vaste oefenstof vanaf de pupillenleeftijd. Denk nog maar eens aan fijne jongens als Rui Costa, Jao Pinto (vs. Van der Sar) en de geïmporteerde Deco. Horden supporters irriteerden zich in het heden en verleden aan spelers van andere nationaliteiten, zoals Paul Gascoigne, Arjen Robben, Filippo Inzaghi, Michael Ballack en Gennaro Gatusso.

Deels is de kritiek cultuurbepaald. Met name spelers uit Zuidelijkere streken hebben hun irritante maniertjes, vinden wij in het Westen van Europa. Vanuit ons land gezien beginnen deze streken al grofweg ten Zuiden van Antwerpen en tot aan de Oostenrijkse bergtoppen. In Zuidelijkere streken worden onze talenten op hun beurt in sommige gevallen weer met de nek aangekeken, omdat ze niet mee willen doen aan het beoogde plaatje van het sterrendom. Ze kopen geen mooie auto, hebben een logge, onooglijke vrouw uit het land van herkomst en eten bijvoorbeeld speciaal overgevlogen Aldi-aardappels. Sporters worden daar gemakkelijker geaccepteerd als ze zich gedragen als een Thomas Dekker. In een Italiaanse ploeg rijden, een dikke Porsche kopen, veel geld besteden aan kleding en uiterlijk vertoon en de Italianen dragen je op handen.

Een vriend van me met Italiaanse roots legde het me ooit uit. Italianen willen kunnen blijven dromen. Ze kijken graag naar personen die succes uitstralen en putten daaruit hoop voor hun eigen toekomst. Een principe dat overigens doet denken aan ‘The American Dream’ in een westerse cultuur. Ook in het land over de grote plas wordt een zekere mate van arrogantie bij sporters zeker gewaardeerd.

Mede door zijn enorme media-exposure vermoedt TobSport sterk, dat in het voetbal de Portugese Ronaldo het meeste irritatie oproept in de wereld op dit moment. En omdat de aandacht voor het topvoetbal mondiaal nooit groter was dan tegenwoordig, is er een grote kans dat Ronaldo over de grootste absolute aantallen ‘haters’ beschikt in geschiedenis van de voetbalsport. Hulde voor hem.

In schoolplein-taal: hij draagt verwijfde of te-trendy-kleren, heeft een gladde kop met gel en een arrogante uitstraling, blijkt een exorbitant geldbedrag waard te zijn ten tijde van de financiële crisis en iedere man is jaloers op tenminste één zijn diverse ‘riches’ (vrouwen, geld, bezittingen, op het veld een wit shirt mogen dragen in een vol Bernabeu).

Laten we niet vergeten, dat de Vuvuzela-award vooral een prijs is van frustratie. Frustratie, die langzaam aanzwengelt tot een bepaalde mate van haat, mede door een gemeenschappelijk gevoelde en zich versterkende jaloezie en een groeiende aandacht in de media. Ronaldo heeft een vergelijkbaar imago met dat van David Beckham. Beiden kennen hartstochtelijke fans, maar ook het geluid van een fluitconcert. Beiden worden gehaat en tegelijkertijd beneden en aanbeden om hun leven buiten het voetbal. Ronaldo is echter nog jong, kan nog vele extra vijanden maken en is een meer bepalende speler dan de specialist Beckham.

De meest gehate (en geliefde) club is vrijwel zeker Real Madrid. De onlangs betaalde transfersommen voor Ronaldo en Kaka maakten de club er in tijden van financiële crisis bepaald niet populairder op. Zelfs in het Spaanse parlement werden er vragen gesteld. In eigen land roept Ajax al jaren de meeste weerzin op. Naast traditionele vijanden als Feyenoord, Utrecht en Den Haag maakten de Amsterdammers zich de laatste jaren niet populairder in steden als Groningen, Alkmaar en Enschede, door in het geheim te flirten met bepalende spelers en ze vervolgens weg te kopen.

Irritatie richting coaches in het voetbal zullen we in dit artikel maar achterwege laten. Omgaan met irritatie is bij deze beroepsgroep opgenomen in de arbeidsvoorwaarden. De term ‘haat’ is bij coaches soms weer beter op zijn plaats. Denk nog maar eens aan de publieke ‘bashing’ van Dick Advocaat in zijn laatste ‘stint’ als de Nederlandse bondscoach. Gestenigd moest hij worden! Het gaat hier vaak wel om een nogal tijdelijke vorm van haat. Na zijn successen in Rusland vond vrijwel iedereen in de Benelux Advocaat toch weer de beste keuze als bondscoach van het talentvolle Belgische nationale elftal.

Een grote schare aan spelers wordt intens gehaat door supporters door hun affiliatie met rivaliserende clubs. Het lijkt inherent verbonden te zijn aan het voetbalsupporterschap. Deze haat is feller dan de irritatie van de gemiddelde couch-potato aan een onbereikbare Ronaldo. Harde kernen en huisvaders voor televisiesets gieten de haat er met de paplepel in bij het jonge grut. Je speelt voor die club? Dan ben ik automatisch tegen je.

Dergelijke haat is intens, maar lokaal bepaald. Wij zoeken in de Vuvuzela-competitie naar de universele, ongecontroleerde haat van de ‘neutrale toeschouwer’, die oprecht van binnenuit ontstond op basis van welke factor of factoren dan ook. TobSport streeft naar een eerlijke competitie met gelijke kans voor een ieder, waarin niet een oververtegenwoordiging van bijvoorbeeld (oud)-Rangers en Celtic-spelers optreedt. De grootste mate van haat in de sport is namelijk ongetwijfeld gerelateerd aan The Old Firm en het Schotse vechtersbazenkarakter.

Lees het hele artikel op de topsportsite TobSport.nl, met de uitreiking van de Vuvuzela-award en de irritantste sporters in diverse takken van sport.

L.A. Lakers-ster helpt zijn coach aan een record

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 15-06-2009.

Bezoek de Nederlandse sportsite TobSport.nl

Kobe Bryant won samen met Shaquille O’Neal en de rest van de Los Angeles Lakers drie NBA-titels aan het begin van deze eeuw. Kobe won dit jaar zijn vierde titel. De eerste zonder Shaq, die de Lakers in 2004 verliet na een verloren finaleserie tegen Detroit Pistons. Kobe won de vijftiende NBA-titel voor zijn team, de Lakers. De beste individuele basketballer na Michael Jordan kreeg voorheen vaak het verwijt geen teamspeler te zijn.

Bryant liet zijn teamgenoten niet beter spelen. Op een bepaald punt wilde ook hij de Lakers verlaten. Hij bekritiseerde zijn teamgenoten. Dit jaar sleepte hij zijn eerste uitverkiezing tot meest waardevolle speler in de finaleserie in de wacht, met gemiddeld 32.4 gescoorde punten per wedstrijd. Daarnaast pakte hij bijna 6 rebounds en gaf hij meer dan 7 beslissende passes per wedstrijd.

Vorig jaar verloren de Lakers de finaleserie van de Boston Celtics. Het was of de geest van de legendarische, overleden oud-coach Red Auerbach de Celtics hun oude defensieve krachten weer had teruggeven. Al was het alleen maar om te zorgen dat de andere legendarische coach van de tegenpartij hem niet voorbij zou streven. Phil Jackson verkeert nog in het rijk der levenden en de Zen-boeddhist stond met negen veroverde NBA-kampioenschappen gelijk met Red.

Zes van Jackson’s kampioenschappen kwamen tot stand met medewerking van Michael Jordan, Scottie Pippen en consorten in de jaren ’90 van de vorige eeuw. Dit jaar bezorgde Kobe Bryant zijn oude leermeester zijn tiende titel. Een record in de NBA. Daarna gaf hij hem een champagne-douche. Tegenover de Associated Press: “He took his glasses off, threw his head back and soaked it all in because this is a special time. For us to be the team that got him that historic 10th championship is special for us.”

De 2009 NBA play-offs: een overzicht

Boston moest dit jaar Kevin Garnett missen in de play-offs en streed zich dapper naar de Eastern Semi-Finals. Hun serie met de Chicago Bulls was de meest entertainende serie van de hele play-offs. Vermoeid en gehavend door blessures legden ze het loodje tegen Orlando Magic in het maximale aantal van zeven wedstrijden. De Magic deden het beter dan verwacht. Superster Dwight Howard was niet te stoppen door Cleveland en de belangrijke lange forwards Rashard Lewis en Hedo Turkoglu speelden naar behoren. Orlando durfde te gokken op de driepunter en wisten een plek in de NBA-finale te behalen.

De Cleveland Cavaliers leken dit jaar terug te kunnen keren in de NBA-finals. Met groot gemak schoven ze de Atlanta Hawks en de Detroit Pistons opzij. Tegen Orlando Magic werd het echter teveel een gedwongen one-man-show van LeBron James. Zijn teamgenoten die samen met hem een record aantal wedstrijden wonnen in het reguliere seizoen, door goed teamspel en een goede verdediging, gaven tegen Orlando te vaak niet thuis.

Er gaan geruchten dat de Cavaliers zich voor volgend seizoen willen versterken met de oude Shaq. In het Westen vielen vooral de Houston Rockets en Denver Nuggets op. Ze maakten het de Lakers namelijk klap lastig. Bij Houston viel superster Yao Ming weg, maar de Rockets wisten de Lakers tot een zevende en allesbeslissende wedstrijd te dwingen. De Denver Nuggets schakelden Chris Paul en zijn Hornets uit en daarna het ervaren playoff-team Dallas Mavericks. Tegen de Lakers kwamen de Nuggets net te kort.

De NBA kreeg niet haar droomfinale met een match-up tussen LeBron en Kobe. De aanwezigheid van Shaquille O’Neal zou een mogelijk treffen in de finale van volgend jaar alleen maar meer aanzien geven. Bryant en O’Neal die tegen elkaar komen te staan in een duel om de NBA-titel. Een gedroomde finale.

Vorig jaar liet Shaq zich nog negatief uit over Bryant, in een optreden rapte hij onder andere dat Bryant ‘zijn kont kon kussen’. Op zijn Twitter-pagina is O’Neal dit jaar een stuk aardiger voor zijn voormalig ploeggenoot: “Congratulations kobe, u deserve it. You played great. Enjoy it my man enjoy it.” Maakt u zich vooral geen zorgen. Als de gedroomde match-up inderdaad plaatsvindt en het eerste fluitsignaal klinkt zullen alle vriendschappelijkheden zijn vergeten…

Foto’s:

AP, EPA, Andrew D. Bernstein & Chris Graythen – Getty Images.

Reageer op dit artikel in het forum

Meer van deze schrijver

//
//

//
//

//
//

//
//

]]> http://tobsport.wordpress.com/2009/07/07/kobe-kan-het-zonder-shaq/feed/ 0 tobsport http://tobsport.wordpress.com/2009/07/07/wimbledon-2009/ http://tobsport.wordpress.com/2009/07/07/wimbledon-2009/#comments Tue, 07 Jul 2009 14:58:55 +0000 tobsport http://tobsport.wordpress.com/?p=96 Lees verder →]]>

Spelen Federer en Nadal het dak eraf?

Door GERSON HEIDINGA, TobSport.nl

Gepost op: 15-06-2009.

In dit artikel:

· Een dak op het centre-court van Wimbledon

· Een historisch overzicht van Wimbledon met een tijdslijn

· Verschillen in techniek tussen Rafael Nadal en Roger Federer (+ video)

· Hoogtepunten van de Wimbledon-finale van 2006 en 2008 (video)

Lees het hele artikel op de Nederlandse sportsite TobSport.nl, met ondersteunende videobeelden en een historische Wimbledon-timeline!

Binnenkort kunt u weer genieten van de tennispartijen op de grasbaan van Wimbledon. Een prachtig toernooi, dat haar eigen rijke historie gelukkig nooit uit het oog verloren heeft. De organisatie van de All England Club komt dit jaar ook met een nieuw snufje, een middel tegen het tijdsverlies door de eeuwige regenbuien.

Het centre-court beschikt namelijk vanaf de editie van 2009 over een mobiel dak met airconditioning. Komt er een buitje aan, dan kan het dak binnen tien minuten worden gesloten. Het dak is 16 meter hoog, heeft een oppervlakte van 5.200 m² en is deels doorzichtig om het gras te laten groeien.

Of Rafael Nadal zijn titel van 2008 kan verdedigen is onzeker. Hij kampt met knieproblemen en probeert zichzelf klaar te stomen voor 22 juni, de aanvang van het toernooi.

Wimbledon: de recente historie

Vorig jaar stonden de nummer 1 en 2 van de wereld tegenover elkaar op de mat. TobSport voorspelde u Roger Federer als eindoverwinnaar. Dat bleek een grote misvatting te zijn. Federer speelde wel de finale, maar verloor van Rafael Nadal. Nadal had de maanden voorafgaande aan het toernooi goed getennist, maar wist zich pas vanaf zijn Wimbledon-overwinning echt los te maken van de voormalige nummer 1. Nadal versterkte zijn nummer 1-positie de maanden erna en bleek niet te stuiten. Hij stond een straatlengte voor op Federer in de ATP-ranking.

Pas bij het toernooi van Madrid dit jaar wist Federer een vermoeide Nadal weer eens te verslaan. Daarna won Federer Roland Garros. De enige Grand-Slam-titel die hij nog nooit had weten te winnen en zijn 14^e in totaal. Over het hele jaar gezien won hij voordat Roland Garros begon 27 van zijn 33 partijen. Federer gaat weer beter en beter spelen, na gekweld te zijn door een blessure. Nadal werd uit het toernooi gekegeld door verliezend finalist Robin Söderling. De eerste wedstrijd ooit die hij verloor op Roland Garros. Hij ondervond hinder van enig blessureleed. Maar zag dat niet als excuus. Tegen Sportweek: “Ik moest een keer verliezen.”

Iedereen wil Federer tegen Nadal in de finale

Nadal vervolgt: ‘Ik speelde niet mijn beste tennis. Mijn spel was te kort en ik kwam niet aan aanvallen toe. Ik maakte het hem eenvoudig door op dit niveau te spelen. Ik moet dit accepteren met dezelfde kalmte waarmee ik mijn zeges begroet.” Zijn deelname aan Wimbledon is op moment van schrijven nog onzeker. TobSport hoopt dat Nadal op tijd kan herstellen voor een nieuwe gedenkwaardige finale tegen Roger Federer. Tot nu toe gingen 13 van de 20 ontmoetingen tussen de twee naar de nog jonge Nadal. Maar eigenlijk wordt het wel weer eens tijd dat een Brit het toernooi wint. De laatste keer was in 1936. Maar Andy Murray schreef onlangs het grastoernooi van Queens op zijn naam…

Federer is op het moment de beste tennisspeler ooit, met 14 Grand-Slam-titels. Net zoveel als Pete Sampras, maar die wist Roland Garros nooit te winnen. Wil Federer dus nog lang de beste blijven, dan zorgt hij ervoor dat hij zijn 15^e titel op Wimbledon wint. Nadal is namelijk 4 jaar jonger en won al 6 Grand-Slam-titels. Plus een Olympische gouden plak. En die heeft Federer nog niet. Waar we in het Wimbledon-artikel van 2008 veel aandacht besteedden aan de techniek van beide spelers en de onderlinge rivaliteit geven we u in het vervolg van het artikel een historisch kader van het toernooi.

Een leuke aanvulling op het verschil in techniek tussen de spelers, zoals de insteek van het vorige artikel, komt van de Telegraaf. Beide heren houden hun racket anders vast. Nadal kiest voor de ‘Westerse greep’, ideaal voor de perfecte top-spin. De ‘Oosterse greep’ die Federer vooral toepast, wordt vooral aan beginners geleerd, als een eenvoudige manier om een goede forehand-greep aan te leren.

Tactisch betekent dit, dat Nadal de ballen makkelijk hoog boven het net kan spelen, waarbij ze toch binnen de lijnen blijven neerploffen. De tegenstander wordt zo naar de base-line gedreven. Federer kiest voor de Oosterse forehand om de ballen eenvoudiger richting mee te geven en de kans op misslagen zou klein mogelijk te maken. De grepen verschillen vooral in de positie van de wijsvinger en de duim.

Lees het hele artikel op de Nederlandse sportsite TobSport.nl, met ondersteunende videobeelden en een historische Wimbledon-timeline!